Marahil pinili ko lang magsulat ng mabagal, dahil tulad sa manunulat ng isang nobela, ako lang ang may kalayaan kung kailan at paano ko isasalaysay ang bawat detalye sa storya ng buhay.

Pero kailan ko nga ba planong simulan ang taluktok ng aking buhay? Kailan ko babanggain si crush sabay titig sa mata? Kailan ako magiging milyonaryo at ipagmamalaki ng buong pamilya? Kailan ko malalamang ampon lang ako?  Kailan ko maililigtas ang mundo sa kamay ng kontrabida? at kailan magbabalikan sina Kristine at Diet?

Kailan?

Eto na marahil ang pinakamalaking tanong sa aking kwento. Masyado ko kasing napagtuunan ng pansin ang mga maliliit na detalye bago ang pinakamataas na dako ng storya. Takot ako sa malaking pagbabago, takot ako makipagsapalaran. playing-safe sa buhay. At ito ang naging resulta sa huli. Ang pagiging mangmang sa di-inaasahan at isang nobela na mas nakakatamad ng kaunti kay Harry Potter.

Buti na lang at may one lifetime pa ako para sa deadline.

]]> http://mgabasagnapanaginip.wordpress.com/2009/01/01/my-phailed-life-as-a-novel/feed/ 0 Jesto http://mgabasagnapanaginip.wordpress.com/2008/02/25/patapon-definitely-not-trash/ http://mgabasagnapanaginip.wordpress.com/2008/02/25/patapon-definitely-not-trash/#comments Sun, 24 Feb 2008 18:17:43 +0000 Jesto http://mgabasagnapanaginip.wordpress.com/?p=27 ]]> Ngayon lang ulet ako na-adik sa isang PSP game mula noong… hindi ko na maalala, dahil sa liit ng de-kalidad na laro sa pinakabagong handheld console ng Sony ay bihira kang makakakita ng larong katulad ng Patapon.

Mula sa mga taong lumikha ng loco roco (isa ring psp game na may nakakatuwang pangalan), and patapon ay ang pinakabagong RPG /strategy/ rhythm PSP game na kinaadikan ng mga uhaw na PSP gamers. Ito ay tungkol sa isang tribu ng maliliit na cyclops na walang ibang ginawa sa buhay kundi ang makipaglaban sa evil Zigaton tribe. Pero hindi ganun ka simple, dahil lahat ng kanilang galaw ay may gabay ng naglalaro. Ikaw, bilang si Kami ay kailangang gabayan ang mga Patapons gamit ang sacred drums (na nagmula pa sa cabinet ng mga mangyan). Ang bawat isa sa apat na sacred drum ay may kaakibat na tunog, [] para sa “pata”, O para sa “pon”, X para sa “don”, / para sa “chaka” at ang sariling himig para sa kapitbahay mong mainit ang ulo. Doon ibabase ang mga basic commands tulad ng pag-atake, pag-depensa at paghingi ng milagro ng naka ayon sa ‘beat’.

Pero hindi dito nakukumpleto ang gameplay ng Patapon, dahil sinamahan pa ito ng RPG at RTS elements. Ang pagkakataong ‘lumikha’ ng iba’t ibang klaseng Patapons gamit ang mga nakolektang sanga ng puno at karne ay isa lamang sa mga aspeto na nahiram sa isang RTS game. Samantalang, ang pagsosoot naman ng sari-saring kasangkapan sa bawat isa ng iyong hukbo ay nagpapaalala ng elemento ng isang Role Playing Game.

Mahirap bigyang hustisya ang laro sa pamamagitan lamang ng isang materyal na napaka limitado pagdating sa pagpapahayag ng kabuuang karanasan (lalo na kung walang talento ang nagpapahayag), dahil tulad ng larong tetris, sariling karanasan ang kailangan para ito’y kalugdan.

]]> http://mgabasagnapanaginip.wordpress.com/2008/02/25/patapon-definitely-not-trash/feed/ 0 Jesto sagupaan-ng-mga-patapon-64-junar http://mgabasagnapanaginip.wordpress.com/2007/10/29/rat-cuisine-for-the-soul/ http://mgabasagnapanaginip.wordpress.com/2007/10/29/rat-cuisine-for-the-soul/#comments Mon, 29 Oct 2007 02:53:14 +0000 Jesto http://mgabasagnapanaginip.wordpress.com/2007/10/29/rat-cuisine-for-the-soul/ ]]> Kakainin mo ba ang isang masarap na french cuisine pag nalaman mong isang daga ang naghanda at nagluto nito?

Kung oo, marahil ay dinapuan ka ng leptospirosis o talagang patay gutom ka lang.

Yan kasi ang unang katanungan na pumasok sa isip ‘ko pagkatapos mapanood ang latest animation film ng Walt Disney. Ang Ratatouille (rat.a.too.ee).

Sinusundan nito ang pakikipagsapalaran ng isang dagang bukid na gustong maging isang tanyag na chef sa lungsod ng Paris. Kung hindi mo kilala ang Pixar na siyang nag produce ng pelikula ay tiyak na mind rape ka na sa kakaisip kung paano nila nagawang blockbuster ang ganitong klaseng kuwento.

Kumpara sa ibang Pixar films, mas serious ang overall tone ng Ratatouille. Sa 110 minutes na runtime nito ay dalawang beses lang ata ako natawa, witty sana ang mga jokes at maganda ang slapstick timing, pero madali itong natatakpan ng tearjerker moments. Naglalaman din ito ng comical violence at subtle sexual innuendos para sa mga mas mature na audience, pero hindi mo ito agad mapapansin kung isa kang bulag.

Isang obra maestra ang pelikula pagdating sa audio at visual presentation, magmula sa animation hanggang sa voice acting, lahat top-notch. Idagdag mo pa ang natatanging ambiance ng Paris at siguradong madadala ka ng iyong imahinasyon sa ibang mundo.

Kasabay ng matingkad na art direction ay ang malalim na mensahe na nais ihatid ng direktor sa kanyang mga manonood. Ipinagdidiinan kasi nito ang hindi pagiging hadlang ng pisikal na anyo at pinagmulan sa pagpapaunlad ng sariling talento. Kaya kung ikaw si Splinter o Mickey Mouse ay huwag kang mahihiyang makisalamuha sa tao.

Sa huli, ay nag enjoy naman ako at muling nabuhay ang pagkahilig sa mga animation films. Pero kung ako ang papapiliin, hindi daga ang gagawin kong simbolo para sa pelikula, mas aakma siguro kung ipis ang ginawa nilang bida. Hindi kasi masyadong naipakita ang kaibahan ng tao sa daga, dahil kung tutuusin ay mukhang mas malinis at presentable pa ang mga daga sa pelikula kaysa sa employees ng ilang fast food chains sa Metro Manila.

Muli kong binasa ang ilan sa aking entrada at napansin ‘ko na karamihan pala sa mga ito ay patutsada sa kung gaano ako katamad na tao. Dahil nga ito ang una kong isusulat pagkalipas ng apat na buwan, gusto kong baguhin ang thema.

Balik tayo sa sumabog kong computer. Pagkalipas ng anim na taon at isang buwan na serbisyo ay tuluyan na itong nagpaalam. Sa di malamang kadahilanan ay bigla na lang itong nagpaputok habang nanonood ako ng paboritong programa sa internet. Marahil ay hindi nito kinaya ang ‘aksyon’ ng pelikula. Pupurihin ‘ko na sana ang ‘makatotohanang’ special effects nang biglang mangamoy bakal na sunog. Bumigay na pala ang power supply at hindi ‘ko alam kung ano pang piyesa ang dinamay nito. Resulta siguro ng 24/7.

Kasabay ng pagpanaw, ay dumating naman ang pinakahihintay kong cellphone. Halos dalawang taon din akong naging hustler sa pakiramdaman, dahil nang madukot ang una kong telepono ay hindi na ako muling binilhan. Ignorante ulit ako sa paggamit at muntik madepress nang hindi mag reply ang textmate na si 2366. Pero ayos lang, andyan pa naman si 1515.

Nagkalat ang mga multimedia phones ngayon. Isa sa pinakamagara ay ang Iphone ng Apple na may 3.5 in. liquid crystal display, 2.0 megapixel camera, touch screen interface, web connectivity, customized ringtones at visual voicemail, hindi rin naman pahuhuli ang Symbian phones ng Nokia na may high-speed wireless support tulad ng 3G, HSDPA, at Wireless LAN.

Pero wala itong kinalaman sa bago kong telepono.

Masarap siguro mag may-ari ng isang high-end multimedia phone, pero hindi na ata praktikal ang gumastos ng 40,000 pesos para lang sa isang telepono. Nandiyan naman ang mp3 player para sa mga usong kanta, ang computer para mag email, ang camera para kumuha ng litrato at ang brickgame para sa games.

Walang pasok ngayon, hindi ko alam kung bakit. Pakiramdam ko tuloy ay nakikiluksa ang buong Pilipinas sa nakuha naming mga grado.

Nakakainis pa at sinalubong na naman ako kahapon nung grupo ng mga estudyanteng nagbebenta ng ballpen with retractable calender, at himala naging fifty pesos na lang ang tindang “murang” ballpen. Ewan ko kung guni-guni ko lang ba yung seventy-five pesos o nabasa nila ang entry ko.

Nakakapag-init sila ng ulo, hindi dahil sa naiinis ako sa mga pagmumukha nila pero dahil pinapaalala nila kung gaano ako ka-gagong estudyante.
Madalas ko silang makita, halos araw-araw. Para silang mga gutom na langgam na naghihintay ng isang matamis na pagkakataong makabenta. Iniinda ang init, lamig at mga bayolententg reaksyon ng mga taong tulad ko. Nag-sasakripisyo sila para makapag-aral.

Ibang-iba sa sitwasyon ko ngayon.

Mahina talaga ako sa math at analyzation, kamote ako sa calculus at circuits. Nakakapagtaka nga kung paano ako nakarating ng 2nd year, samantalang nalilito pa rin ako kung ano ba talaga ni cosx si -sinx.

NEVER pa akong tumama sa mesh at nodal analysis. Lagi akong nagdarasal para sa consideration points. Mayabang na ako pag may naisulat na 1st equation.

Kung bakit ba kasi pinili ko pang maging inhinyero, dapat talaga ay sinunod ko na lang ang instincts ko noon. Ang maging singer.

Doo-bidoo bidoo , bi-doo-bidoo
Doo-bidoo bidoo , bi-doo-bidoo

Masuklian ng kulang sa jeep.

Yung tipong nakaupo ka na sa tabi ng driver’s seat, plantsado ang polo at kakey, nakalaylay ang I.D. at karga-karga ang mabigat na Jansport bag.

Pero pagkatapos mo magbayad ng buong sampung piso ay susuklian ka pa rin ng dos.

Ano yun gaguhan?

Makasalubong ang mga estudyante na nag o-offer ng ballpen with retractable calendar sa “murang halaga”.

Madalas sila sa tapat ng Araneta, lalapit sayo ng nakangiti, magpapaliwanag tungkol sa fund raising at sabay magooffer ng calendar pen sa “murang halaga” na P75.

Walastik. Seventy Five Pesos. Daig pa ang Pilot na may kasamang poster calendar ni Katrina Halili.

Yung batang sigaw ng sigaw sa loob ng sinehan.

Lintek. Wala atang pinalagpas na eksena yung batang iyon sa pagsigaw kung sino si Bumblebee sa kwento ng Transformers. Muntik ko na ngang ipalamon sa kanya ang hawak kong popcorn kung hindi lang ako inawat ni Megan Fox.

Inaatake na naman ata ako ng anxiety. Wala lang. napaka-random ng pumapasok sa kokote ko ngayon. Incoherent. Sana sa mga susunod na araw ay bumalik na ako sa aking katinoan.

Yan ang pinakabagong tagline ng isa sa mga produkto ng KFC. Ewan ko kung ano ang pumapasok sa isipan niyo, pero iisa lang naman ang kahulugan niyan. Mas marami ang maisasalpak mo sa iyong gutom na sikmura.

Marahil gimik nga iyan para mahugot ang atensyon (o imahinasyon) ng mga gutom na pinoy. Mga pakulo. Buy 1 Take 1. Unlimited rice. Bottomless drinks. Libreng laruan. Libreng chicks. Lahat ay pabor sa mamimili.

Marami sa atin ang mahilig sa bargain kung saan in-favor ang exchange. Kanina lang sa grocery ay may free-taste ng Eaji snack dip at Beefy hotdogs, higit bente ang nakitikim, pero wala pa ata sa tatlo ang bumili. Yung iba ay garapalan pa kung makahingi, kulang na lang ay magdala ng pinggan at kanin, hapunan na.

Hindi ko alam kung resulta ba ito ng kahirapan o sadyang mapanlamang lang ang pinoy.

Sana lang ay makaisip rin sila ng pakulo para sa mga “totoong” biktima ng kahirapan. Ano kayang bargain ang mayroon sila?

Pagpasok pa lang sa nasabing kainan ay mararamdaman mo na ang authentic chinese ambience. Mula sa mga dekorasyon hanggang sa mga benta nitong pagkain. Mukhang naka-ayon sa Feng-Sui ang lahat at naisipan nilang itapat ang CR sa dining area. Para akong na-teleport sa sentro ng Tsina. Hindi na ako mabibigla kung makita ko si Jackie Chan at Chao Yun-Fat na nag-iisparring sa harap ng counter.

Dahil wala akong kaalam-alam sa pagkaing Intsik maliban sa hamburger, ipanaubaya ko na lang ang pag-order sa kanila. Nagpunta muna ako sa katabing convenience store at umasang may mabibiling katinko ointment para sa makating pusod.

Madami rin palang delicacy ang mga Intsik, hindi ko lang alam kung pasalubong o snacks nila yun, sari-sari kasi ang mga paninda. May salted, dried, fried at sweetened, may mukhang bagoong at may mukhang yema, karamihan pa sa mga ito ay nakasilid sa loob ng bote. candy, prutas, gulay, ulam, preservatives lahat nasa loob ng selyadong bote. Laking dismaya ko ng malamang wala pala silang panindang mga ointments, baka raw malito ang mamimili kung ano ang pagkain at kung ano ang pamahid.

Bumalik na lang ako sa dining area. Handa na raw ang pagkain. Ayos. Gutom na ako.

Masarap naman ang mga pagkain, pero dahil hindi naman talaga kami sanay sa Chinese food, e mas pinili ng pamilya ang mga pagkaing nakasanayan na ng panlasang pinoy. Tulad ng Jiaozi [dumpling], Bali Maki [Chicken BBQ], Hot Pot, at noodles. Meron din naman kaming inorder na medyo exotic. Tulad nung fresh lumpia na may amag after-taste at yung tofu na lasang panis. Sinamahan ito ng isang bowl ng kanin at chopsticks. Hindi talaga ako marunong gumamit ng chopsticks pero dahil gusto kong ma-impress ang chinita sa kaharap na table sinubukan ko itong gamitin . Ayoko na sana ituloy ang kwento, dahil muntik na akong mamatay sa gutom.

Nakakatuwang isipin na kahit na sa isang simpleng eating utensil ay naipapakita ng mga Intsik ang disiplina sa sarili. Importante na meron kang kontrol tuwing gagamit ng chopsticks, hindi sobra, hindi kulang, tamang puwersa.

Ilang beses ding nakipagunahan ang aking bunganga sa mga nalalaglag na kanin, pero sulit ang lahat, dahil sa dalawang minuto na tinagal ko sa paggamit nito ay natutunan kong maging pasensyoso.

Kasalukuyan naming pinag-aaralan sa philosophy ang iba’t ibang teorya tungkol sa pinagmulan ng realidad. Maraming philosophers ang nagbuwis ng kanilang buhay para ipaglaban ang sariling paniniwala tungkol sa pinagmulan. Hindi ako politiko, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung anong magandang dulot nito sa tao.

Marami sa atin ay katoliko, pero bakit nagkalat ang mga drug-adik, mamamatay-tao at rapist? Kung mapatunayan nga na likha tayo ng diyos, mag-pari kaya sila bigla? Kung theory of evolution naman ang pagbabasehan, ang unggoy daw ang ninuno ng tao. Kung sakaling ito ay totoo, ano kaya ang magiging relasyon nito sa pamumuhay at pananaw natin ngayon? Bukod sa pagiging magkahawig, sa tingin ko ay wala.

Hindi permanente ang buhay. Marahil patay ka na bago mo pa malaman na galing ka pala sa kawayan. Malaman mo man, ano ang importansya? Hindi na mahalaga kung galing ka sa ibang planeta, anak ni King Kong o sumulpot na lang na parang kabute, dahil sa huli, tao ka pa rin. Ikaw mismo ang humuhulma sa sarili mong katauhan. Ang gagawa ng sariling nakaraan, kasalukayan, at hinaharap. Kaya nakakapagtaka kung bakit hanggang ngayon ay nagtatalo pa rin ang mga atheists at theologists tungkol sa bagay na ito. Bakit hindi na lang natin bigyan importansya ang buhay at makuntento? Tulad ng manok.